پروژه ملی جینف (نشانی استاندارد جغرافیایی ایرانیان) با هدف ایجاد یک زبان مشترک برای آدرسها در سراسر کشور طراحی شده است؛ زیرساختی که میتواند پایه اصلی حکمرانی دادهمحور و توسعه دولت الکترونیک در ایران باشد.
به گفته محمد احمدی، معاون وزیر ارتباطات و مدیرعامل شرکت ملی پست، نبود یک نشانی استاندارد و یکپارچه باعث ایجاد بانکهای اطلاعاتی موازی، تصمیمگیریهای متناقض و هدررفت گسترده منابع شده است.
چرا جینف ضروری است؟
در حال حاضر صدها هزار معبر بدون نام و میلیونها ساختمان فاقد پلاک در کشور وجود دارد. این وضعیت موجب شده ارائه خدماتی مانند آب، برق، گاز، ارسال مرسولات و حتی تخصیص عادلانه یارانهها با خطا و ناهماهنگی همراه باشد.
جینف با رویکرد مکانمحوری، هر نقطه جغرافیایی را به یک شناسه یکتا و ژئوکدشده متصل میکند. در این مدل، «نشانی ثابت است و افراد متحرکاند». بنابراین تمرکز بر مکان است، نه اشخاص؛ موضوعی که زیرساخت تحلیل دقیق دادهها را فراهم میکند.
جینف و تحول در خدمات عمومی
استقرار یک زیرساخت نشانی یکپارچه باعث میشود:
- خدمات شهری دقیقتر ارائه شود
- بانکهای اطلاعاتی دستگاهها با یکدیگر همخوانی داشته باشند
- از ایجاد سامانههای موازی جلوگیری شود
- تحلیل مصرف آب، برق و گاز بر اساس دادههای واقعی انجام شود
- توزیع کالاهای اساسی و یارانهها هدفمندتر شود
برای مثال، در پروژه مشترک با وزارت آموزشوپرورش، مشخص شد تعداد مدارس کشور به جای ۱۰۰ هزار واحد، حدود ۱۳۰ هزار واحد است؛ اختلافی که اهمیت دادههای مکانی دقیق را نشان میدهد.
نقش شرکت ملی پست در اجرای جینف
اجرای این پروژه بر عهده شرکت ملی پست است که با بهرهگیری از حدود ۱۲ هزار نیروی پستی در سراسر کشور، عملیات میدانی بهروزرسانی نشانیها را انجام میدهد. همچنین بیش از ۲۰۰ قرارداد تبادل داده با شرکتهای خصوصی منعقد شده تا اکوسیستم دیجیتال کشور بر پایه این سیستم نشانی استاندارد توسعه یابد.
جینف؛ پایه درخت حکمرانی داده
حکمرانی دادهمحور بر دو پایه استوار است:
- «چه کسی» (اطلاعات هویتی)
- «کجا» (اطلاعات مکانی دقیق از طریق جینف)
بدون تحقق این دو مؤلفه، توسعه واقعی حکمرانی دیجیتال امکانپذیر نخواهد بود. به همین دلیل، پروژه ملی جینف نهتنها یک طرح پستی، بلکه یک پروژه زیرساختی و راهبردی ملی برای آینده اقتصاد دیجیتال ایران محسوب میشود.