در یادداشتی که به قلم محمد احمدی، معاون وزیر ارتباطات و مدیرعامل شرکت ملی پست در شماره سیزدهم نشریه اتحادیه صادرکنندگان خدمات فنی مهندسی، مشاوران و پیمانکاران صنعت مخابرات ایران(مپتا) با موضوع «ایران پسا جنگ؛ از بحران تا شکوفایی هوشمند» منتشر شده، آمده است:
اگر هویت دیجیتال پاسخ می‌دهد چه کسی ؟و نظام های پرداخت پاسخ می دهند؛ چگونه؟ اقتصاد دیجیتال هنوز به دو پرسش بنیادین دیگر نیاز دارد؛ کجا و وچگونه به دست مشتری می‌رسد؟پاسخ این دو پرسش را باید در هویت مکانی و شبکه های لجستیکی جست و جو کرد. دو مولفه‌ای که کمتر در روایت‌های رایج اقتصاد دیجیتال دیده می‌شوند اما بدون آنها بخش مهمی از ارزش اقتصادی قابل تحقق نیست.

هویت مکانی ارزش می‌آفریند
هویت مکانی یکی از زیرساخت‌های کمتر دیده‌شده اقتصاد دیجیتال است. همان‌گونه که هویت دیجیتال امکان شناسایی افراد را فراهم می‌کند، هویت مکانی نیز امکان شناسایی دقیق مکان‌ها را به وجود می‌آورد. نشانی استاندارد، کدپستی و داده‌های مکان‌محور صرفاً ابزارهای پستی نیستند؛ بخشی از زیرساختی هستند که تجارت الکترونیک، بانکداری دیجیتال، دولت هوشمند، خدمات شهری، حمل‌ونقل هوشمند و اقتصاد داده بر پایه آن عمل می‌کنند.
توسعه پایگاه‌های ملی نشانی مکان‌محور (جی‌نف) را می‌توان از مهم‌ترین سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی دانست. زمانی که یک نشانی از یک متن توصیفی به داده‌ای استاندارد و قابل پردازش تبدیل می‌شود، امکان ارائه خدمات مبتنی بر مکان، تحلیل‌های جغرافیایی و تصمیم‌گیری داده‌محور نیز فراهم می‌شود.
هویت مکانی را نمی‌توان صرفاً به نشانی استاندارد، کدپستی یا مختصات جغرافیایی تقلیل داد. هر مکان، علاوه بر موقعیت جغرافیایی، حامل لایه‌هایی از اطلاعات اقتصادی، اجتماعی، جمعیتی و کسب‌وکاری است. از این منظر، هویت مکانی تنها به این پرسش پاسخ نمی‌دهد که یک مکان کجاست، بلکه نشان می‌دهد «چه ویژگی‌هایی دارد؟»، «چه فعالیت‌هایی در آن جریان دارد؟» و «چه فرصت‌هایی برای توسعه و ارائه خدمت در آن وجود دارد؟».
به همین دلیل، هویت مکانی را می‌توان " لایه مکانی اقتصاد داده " دانست؛ بستری که جهان فیزیکی را به جهان اطلاعات متصل می‌کند و امکان شکل‌گیری خدمات و تصمیم‌گیری‌های مبتنی بر واقعیت‌های جغرافیایی را فراهم می‌آورد.

مسیر داده به مقصد ختم می‌شود
اما هیچ نشانی استاندارد یا پایگاه داده مکانی، به خودی خود، ارزش اقتصادی ایجاد نمی‌کند. ارزش زمانی خلق می‌شود که کالا، خدمت یا اطلاعات بتواند بر پایه این زیرساخت‌ها به مقصد برسد. همین نقطه، محل تلاقی اقتصاد دیجیتال و لجستیک است.
لجستیک را نمی‌توان صرفاً حلقه پایانی تجارت الکترونیک دانست. شبکه‌های لجستیکی بخشی از زیرساخت دسترسی هستند؛ زیرساختی که امکان تبدیل داده به خدمت و تقاضا و قابلیت اطمینان شبکه توزیع مورد قضاوت قرار می گیرد.
اتحادیه جهانی پستی در گزارش «نقش بخش پست در اقتصاد و جامعه دیجیتال» تأکید می‌کند که پست‌ها بخشی از زیرساخت اقتصاد دیجیتال هستند؛ شبکه‌هایی که علاوه بر جابه‌جایی مرسولات، وظیفه اتصال کسب‌وکارها به بازارها، شهروندان به خدمات و داده‌ها به جریان واقعی اقتصاد را نیز بر عهده دارند. این نقش در تجارت الکترونیک فرامرزی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. برای بسیاری از بنگاه‌های کوچک و متوسط، دسترسی به بازارهای جدید بیش از آنکه به توسعه فناوری وابسته باشد، به امکان ارسال مطمئن کالا و ارتباط پایدار با مشتریان وابسته است. در چنین شرایطی، شبکه‌های پستی و لجستیکی به یکی از عوامل اصلی کاهش هزینه ورود به بازارهای بین‌المللی و افزایش توان رقابتی کسب‌وکارها تبدیل می‌شوند.

وقتی لجستیک به اعتماد تبدیل می‌شود
اما میان داده، نشانی و لجستیک، عنصر دیگری نیز وجود دارد که موفقیت کل زنجیره به آن وابسته است: اعتماد. اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که وعده‌ای که در فضای دیجیتال داده شده، در جهان واقعی محقق شود. برای مشتری، لحظه تحویل پایان یک فرایند عملیاتی نیست؛ بلکه لحظه ارزیابی کل تجربه خدمت است.
به همین دلیل، مفهوم «آخرین مایل» معنایی فراتر از جابه‌جایی فیزیکی پیدا کرده است. آنچه در پایان زنجیره رخ می‌دهد، صرفاً تحویل یک مرسوله نیست، بلکه آخرین مواجهه مشتری با کل زنجیره ارزش است. در آن لحظه، دقت اطلاعات، کیفیت عملیات، اعتبار کسب‌وکار و میزان اعتمادپذیری خدمت، به طور هم‌زمان سنجیده می‌شوند.
همین ویژگی است که به شبکه‌های پستی جایگاهی متفاوت در اقتصاد دیجیتال می‌بخشد. برخلاف بسیاری از خدمات که ارتباط آن‌ها با مشتری در فضای مجازی پایان می‌یابد، شبکه پستی در نقطه‌ای حضور پیدا می‌کند که جهان داده و جهان واقعی به یکدیگر می‌رسند.
در مطالعات اتحادیه جهانی پست نیز این موضوع بارها مورد توجه قرار گرفته است. در بسیاری از کشورها، پستچی تنها تحویل‌دهنده مرسوله نیست، بلکه نزدیک‌ترین نماینده شبکه پستی در برابر شهروندان است. بخشی از سرمایه اعتماد این شبکه‌ها نه در ساختمان‌ها و تجهیزات، بلکه در همین ارتباط مستقیم و انسانی شکل می‌گیرد.

اعتماد چهره انسانی دارد
در مطالعات اتحادیه جهانی پست نیز این موضوع بارها مورد توجه قرار گرفته است.در بسیاری از کشورها ، پستچی تنها تحویل دهنده مرسوله نیست؛بلکه نزدیکترین نماینده شبکه پستی در برابر شهروندان است.بخشی از سرمایه اعتماد این شبکه ها نه در ساختمان ها و تجهیزات بلکه در همین ارتباط مستقیم و انسانی شکل می گیرد.
بسیاری از خدمات دیجیتال شده‌اند و بسیاری از فرایندها خودکار شده‌اند، اما اعتماد همچنان چهره انسانی دارد. پستچی در آخرین حلقه خدمت‌رسانی، تجسم همین اعتماد است. از همین رو، ارزش شبکه پستی در آخرین کیلومتر خلق نمی‌شود؛ در آخرین برخورد خلق می‌شود.
اتحادیه جهانی پستی در گزارش «وضعیت بخش پست ۲۰۲۵؛ بازآفرینی قدرت پستی» نیز تأکید می‌کند که آینده شبکه‌های پستی در توانایی آن‌ها برای پیوند دادن زیرساخت‌های فیزیکی، داده‌ای و خدماتی نهفته است. در این نگاه، ارزش پست تنها در جابه‌جایی کالا نیست، بلکه در توانایی آن برای اتصال داده، مکان، خدمت، بازار و اعتماد قرار دارد.
در چنین نگاهی، پست یک خدمت جانبی در تجارت الکترونیک نیست. شبکه پستی بخشی از زیرساختی است که میان داده و مکان، میان کسب‌وکار و بازار، میان خدمت و شهروند و در نهایت میان اقتصاد دیجیتال و زندگی واقعی مردم پیوند برقرار می‌کند.

شاید مهم‌ترین تحول پیش روی صنعت پست، نه در افزایش حجم مرسولات، بلکه در پررنگ‌تر شدن نقش آن به عنوان زیرساخت دسترسی، هویت مکانی و اعتماد باشد. هرچه اقتصاد دیجیتال گسترده‌تر می‌شود، وابستگی آن به این زیرساخت‌ها آشکارتر خواهد شد.